aynı sokakta oturuyorduk, adı esrarengizdi herkes onun hakkında farklı bir şeyler söylerdi hepsi nedensiz hepsi sebepsiz, kirli sakalları vardı kahverengi gözleri,kumraldı ben nefret ederdim,ama mahallenin bütün kızları ona hayrandı bir gün onunla yolda karşılaştık çok güzel bir yüzü vardı o an kalbimi söküp atasım geldi çünkü deli kalbim onun aşkıyla alevlendi artık uyumak yerine sürekli onun evini gözlüyordum onunla karşılaşabilmek için saatlerce kapılarda duruyordum bir akşam onu yolda gördüm -bir dakika bakar mısın dedim -acelem var küçüğüm-dedi sanki bana aramızdaki yaş farkını hatırlattı eve gidip ağladım ertesi gün eve girdiğini gördüm hemen gittim ve kapıyı çaldım açtı -ne var küçüğüm-dedi adımı bile söyleyemedim sadece-seni seviyorum-dedim gülümsedi cevap bile vermedi -evet?-dedim -ne evet?- dedi konuşmadım ve koşarak dışarı çıktım bir gün kızlarla evde otururken mahalleye sirenler içinde ambulans geldi o günü hiç unutamam ambulanstan acelece insanlar onun evine girdi bütün mahalle aşağı indik ve seyre daldık birkaç dakika sonra onu sedyeyle dışarı çıkardılar önümden geçerken-bende seni küçüğüm-dedi ve gözlerini yumdu donup kaldım,herkes bana bakıyordu eve girdim,annemler ondan bahsediyordu ailesi yokmuş,kendi gayretiyle okumuş sevdiği bir kız varmış,onun yanına giderken kaza geçirmiş ölmüş,bir süre sonra yine sevmiş ama yazık o da ölmüş bazen hiç nedensiz durup dururken ağlıyormuş her zaman baş ucunda bir kağıt,bir kalem bulunuyormuş intahar etmiş ve hastaneyi aramış polisler evin duvarında-KÜÇÜĞÜM!!-yazısını bulmuşlaR KÜÇÜĞÜM SENDE ÖLME....-yazıyormuş

1599 defa okundu

Etiketler